ძმები

ძმები. ერთ სოფელში ორი ძმა ცხოვრობდა. არც ერთს დიდი ქონება არ ჰქონდა. უფროსი ცოლ-შვილთან და მოხუც მშობლებთან ერთად იყო, უმცროსი კი სოფლის ბოლოში დასახლებულიყო. ორივე გულმოდგინედ შრომობდა. უმცროსმა დიდი გაჭირვებით იყიდა ხარები და ურემი. თავისი პატარა ყანა საკუთარი ხელით დაამუშავა და უკეთესი მომავლის იმედით თესავდა.

დღეს ცოტა მაქვს, მაგრამ შრომას არ შევწყვეტ. რაც მოვა, ოჯახს ეყოფა. მერე კიდევ დავთესავ. ნელ-ნელა იქნებ ფეხზეც დავდგეთ.

ერთ წელს გვალვა ჩამოვარდა. მიწა დასკდა, თავთავი ვერ შეივსო და ორივე ძმას მცირე მოსავალი ერგო. უმცროსს სულ ოცი ძნა გამოუვიდა, უფროსს — ოდნავ მეტი. საღამოს უმცროსი თავის ძნებს უყურებდა და ზამთრის სარჩოს ანგარიშობდა. მაგრამ მალე საკუთარ გასაჭირზე მეტად ძმის ოჯახი გაახსენდა.

ჩემს ძმას ჩემზე მეტი სარჩენი ჰყავს. დედა და მამაც მის სახლში არიან. ორი ძნა რომ მივუტანო, ცოტათი მაინც დაეხმარება. ოღონდ ჩუმად წავიღებ, თორემ მადლობას მეტყვის და უხერხულად იგრძნობს თავს.

დაღამდა. უმცროსმა ორი ძნა აიკიდა და ბილიკს გაუყვა. გზაზე შორიდან ვიღაცის ჩრდილი შეამჩნია, მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია. ძნები ძმის მოსავალს მიუმატა და შინ დაბრუნდა. დაითვალა თავისი მარაგი — ისევ ოცი იყო. გაუკვირდა. ეგონა, სიბნელეში ანგარიში აერია. იმავე დროს უფროსიც საკუთარ ძმაზე ფიქრობდა: ახალ ფეხადგმული ოჯახი აქვს, ჩემი რამდენიმე ძნა მას უფრო გამოადგებაო.

ნუთუ არასწორად დავთვალე? ორი ხომ ნამდვილად წავიღე? კარგი, კიდევ წავიღებ. ოთხი ძნა რომ მივუმატო, ძმის ბავშვებს ზამთარში პური უფრო დიდხანს ეყოფათ.

უმცროსმა ამჯერად ოთხი ძნა აიკიდა. ბილიკზე ისევ ვიღაც მოდიოდა, იმასაც ძნები მოჰქონდა. ვიწრო ადგილას ერთმანეთს შეეჩეხნენ. ერთმა ბოდიში მოიხადა, მეორემ ნაცნობ ხმას ყური მოჰკრა. მთვარე ღრუბლიდან გამოვიდა. ძმებმა ერთმანეთს შეხედეს და ყველაფერი ერთბაშად გაიგეს.

შენ ხარ? ეს ძნები ჩემთან მოგქონდა? მე კი შენთან მიმქონდა! ამიტომ არ მაკლდებოდა... თურმე ორივე ერთსა და იმავეს ვაკეთებდით.

უფროსმა ძნები მიწაზე დადო. უთხრა: შენს ოჯახზე ვფიქრობდი, ძმაო. მინდოდა, ბავშვებს სარჩო არ დაჰკლებოდათო. უმცროსმაც თავისი განზრახვა გაუმხილა. ორივეს თვალები აუწყლიანდა. ერთმანეთს გადაეხვივნენ. იმ წუთში არც ერთი არ ანგარიშობდა, ვის რამდენი ძნა ჰქონდა დარჩენილი.

თუ ასე გვიყვარს ერთმანეთი, გაჭირვებასაც ერთად გადავიტანთ. მოდი, დილას დავსხდეთ და ორივე ოჯახის სარჩო ერთად დავგეგმოთ. შენც მშვიდად იქნები და მეც.

ძმები იმ ღამეს დიდხანს საუბრობდნენ. სოფელს ეძინა, ბილიკს მთვარე ანათებდა, მათ შორის კი ოთხი და ოთხი ძნა იდო — უხმოდ გაწეული მზრუნველობის ნიშანი. გვალვას მოსავალი დაეკლო, მაგრამ ძმების გულში სიუხვე ვერ შეემცირებინა. ასეთია სიყვარული: საკუთარი ნაკლებობის დროსაც სხვის გასაჭირს რომ ამჩნევ.