მებადურის შვილი

მებადურის შვილი. პირველი თავი. წითელი თევზის მადლობა. ერთი მებადური შვილთან ერთად მდინარეზე წავიდა. ვაჟის ბედზე გადასროლილ ბადეს იმდენი თევზი ამოჰყვა, ნაპირზე ძლივს გამოათრიეს. მათ შორის პატარა, ალისფერი თევზი ელავდა. მამა ურემის მოსაყვანად წავიდა, შვილს კი ნადავლის დაცვა დაავალა. ბიჭმა წითელი თევზი ხელში აიყვანა და შეეცოდა. წყალში გაუშვა. თევზი მაშინვე არ გაცურულა — მეგობარს მადლობის თქმა უნდოდა.

ჩემი სიცოცხლე შენთვის უმნიშვნელო არ აღმოჩნდა. აი, ეს პატარა ფხა შეინახე. თუ გაჭირვებაში ჩავარდები, წყლის პირას მოდი და ჩემი სახელი ახსენე. მეგობრის ხმა შორიდანაც მომწვდება.

მამამ თევზის გაშვება რომ გაიგო, შვილი სახლიდან გააგდო. ვაჟი გზას დაადგა. ჯერ მონადირეებს გამოქცეული ირემი გადაარჩინა, მერე წერო იხსნა არწივისაგან, ბოლოს მელია მწევრებს დაუმალა. თითოეულმა პატარა ნიშანი დაუტოვა: ირემმა ბალანი, წერომ ფრთა, მელიამაც ბალანი. თუ დაგჭირდეთ, გვიხმეო, უთხრეს. ბიჭმა გზა განაგრძო და ერთ ციხეს მიადგა. იქ ქალიშვილი ცხოვრობდა, რომელიც ჯადოსნური სარკით შორეულ ადგილებს ხედავდა. ქმრად იმას გაჰყვებოდა, ვინც ისე დაემალებოდა, რომ ვერ მიაგნებდა. წაგებულს საპყრობილე ელოდა.

ჩემი სახელი ახსენე და მოვედი. ზღვის ფსკერზე ისეთი ღრმული ვიცი, მზის სხივიც ძნელად აღწევს. იქ დაგმალავ, მე კი ზემოდან გადაგეფარები. წყალქვეშ ჩემს ჯადოს ენდე — ამ ზღაპარში უსაფრთხოდ გაგიყვან.

ვაჟმა ოთხი ცდის უფლება გამოითხოვა. პირველი დამალვისას წითელ თევზს მიმართა. მან ბიჭი ზღვის სიღრმეში ჩაიყვანა, კლდის ფოსოში მოათავსა და თვითონ გადააფარა სხეული. ქალი სარკეში დიდხანს იყურებოდა. ჯერ მდელოები მოათვალიერა, მერე მთები, ბოლოს ზღვის სიღრმეში შეხედა. იქ ვაჟი შენიშნა. პირველი ცდა დასრულდა. თევზმა მეგობარი ნაპირზე დააბრუნა. სამი იმედი კიდევ რჩებოდა.

მეორე თავი. ცხრა მთას იქით. ვაჟი მინდორში გავიდა. უბიდან ირმის ბალანი ამოიღო და თავის გადარჩენილ მეგობარს უხმო. ირემი მაშინვე გამოჩნდა. ბიჭმა სარკის ამბავი უამბო. ზღვის სიღრმემ ვერ დამმალა, იქნებ მთებმა დამიფარონო. ირემმა თავი დაუქნია და მტკიცედ დადგა.

ზურგზე შემაჯექი. ცხრა მთის იქით, შორეულ კლდეში, პატარა გამოქვაბულია. იქ მხოლოდ ქარი და ტყის ბილიკები მიცნობენ. შესასვლელთან მე დავდგები და შენი სუნთქვაც ჩრდილს შეერევა.

ირემი მთიდან მთაზე გადადიოდა. ხეობები უკან რჩებოდა, გზები წვრილ ძაფებს ემსგავსებოდა. ბოლოს გამოქვაბულს მიადგნენ. ვაჟი სიღრმეში შევიდა, ირემი კი შესასვლელს გადაეფარა. ქალმა სარკეში დიდხანს ეძება. თითქოს ვერაფერს ხედავდა, მაგრამ ბოლოს შორეული კლდის ჩრდილში დამალული ვაჟის სახე გაარჩია. მეორე ცდაც დასრულდა. ირემმა მეგობარი უკან ჩამოიყვანა. ახლა იმედი ცისკენ უნდა გაეგზავნათ.

მესამე თავი. წეროს ციური გზა. ვაჟმა მინდორში წეროს ფრთა გაშალა და მეგობრის სახელი წარმოთქვა. ციდან ფრინველი დაეშვა. ვაჟმა უთხრა, ზღვის ფსკერზეც მიპოვეს და ცხრა მთას იქითაც; იქნებ შენ ისეთი სიმაღლე იცოდე, სარკე ვერ მისწვდესო. წერომ გრძელი კისერი მოხარა და ფრთები ფართოდ გაშალა.

ჰაერში გზა არ მთავრდება იქ, სადაც თვალით ხედავ. მაღლა აგიყვან, ლურჯ ცასთან, და ქვემოდან ფრთებს გადაგაფარებ. ფრთხილად შემაჯექი. ამჯერად შენი სამალავი ღრუბლებზე მაღლა იქნება.

წერო მაღლა-მაღლა აფრინდა. მიწა პატარა სურათად იქცა, მდინარეები ვერცხლის ხაზებს დაემსგავსა. ფრინველმა ბიჭი ცასთან მიიყვანა და ქვემოდან ფრთებით დაფარა. ქალი სარკეს ხან აღმოსავლეთისკენ მიმართავდა, ხან დასავლეთისკენ. ვერსად ხედავდა. უკვე შეშფოთდა, მაგრამ ბოლოს სარკე მაღლა ასწია. ლურჯ სივრცეში დამალული ვაჟი შენიშნა და გაოცდა: ნეტავ ასეთ ადგილს როგორ მიაღწიაო. მესამე ცდაც წაგებული იყო. ბიჭს უკანასკნელი მეგობარი დარჩა — მელია.

მეოთხე თავი. მელიის ჭკუა. ვაჟმა მელიის ბალანი ამოიღო და მეგობარს უხმო. მელია სწრაფად მოვიდა. ბიჭმა ყველა ცდა მოუყვა: ზღვა, მთა, ცა — სარკემ ყველგან მიპოვა; ახლა ერთი ცდა დამრჩა და თუ წავაგე, საპყრობილე მელოდებაო. მელია ჩაფიქრდა, თავი ოდნავ გადახარა და ბოლოს ჩუმად ჩაიღიმა.

სულ შორს გეძებს, ხომ ასეა? რაც უფრო შორს მიდიხარ, მით მეტად აინტერესებს. ამჯერად მანძილით არ ვეჯიბროთ. ორი კვირის ვადა ითხოვე. ისეთი ადგილი მოვიფიქრე, რომელსაც მისი სარკე გვერდს აუვლის.

ვაჟმა ორი კვირის ვადა მიიღო. მელიამ მთის ძირას მიწის თხრა დაიწყო. გრძელი სორო ციხისკენ გააგრძელა და პირდაპირ ქალის ტახტქვეშ მიიყვანა. ვაჟი გვირაბში შეიყვანა, ფრთხილად ატარა და საბოლოოდ ტახტის ქვემოთ დამალა. დადგა ძებნის დრო. ქალი სარკეში ოთხივე მხარეს იყურებოდა. ზღვასაც შეხედა, მთებსაც, ცასაც — ბიჭი არსად ჩანდა.

ახლა უძრავად იყავი. პასუხი ზოგჯერ ფეხქვეშაა, როცა თვალი მთელ ქვეყანას შემოუვლის. მან შორეული ადგილები უკვე იცის, ახლო ადგილი კი ჯერ არ უკითხავს. ცოტა კიდევ მოითმინე.

ქალი დიდხანს ეძებდა, ბოლოს კი დანებდა. ხმამაღლა დაიძახა, გამოჩნდი, ვეღარ გპოულობო. პასუხი სულ ახლოდან, ტახტის ქვემოდან მოესმა. ვაჟი გამოვიდა. ქალი გაოცებული უყურებდა: ზღვის ფსკერზე დაგინახე და აქ, ჩემს გვერდით, ვერ შეგამჩნიეო. ბიჭმა გაიმარჯვა. ზღაპრის თანახმად, მათ იქორწინეს და ბედნიერად ცხოვრობდნენ. მებადურის შვილს თავისი ოთხი მეგობარი არ დავიწყებია: წითელი თევზი, ირემი, წერო და მელია. სიკეთით დაწყებულ გზას თითოეულმა თავისი ძალით უპასუხა.