ვაზი და ბულბული
მოსასმენად დააჭირე „მოსმენას“.
ზუსტი დროითი ნიშნულები მოწოდებული არ არის. სურათები ეპიზოდის ღილაკებით თავად შეცვალე; არჩევა აუდიოს არ ცვლის.
წაიკითხე ეს ეპიზოდი ↓ვაზს ბულბულის გალობა ისე უყვარს, რომ მეგობარს პწკლებით აკავებს. როცა მის თხოვნას გაიგონებს, სწავლობს, რომ მეგობრობისთვის სიახლოვესთან ერთად თავისუფალი სივრცეც საჭიროა.
ჩანაწერის წყარო: dadu.ge. უფასო მოსმენა არ გულისხმობს ჩანაწერის გავრცელების ნებართვას. გამოყენების შესახებ
თუ საუბარი მოგინდებათ, აირჩიეთ ერთი კითხვა. აქ „სწორი პასუხი“ და ქულები არ არსებობს.
ან დახურეთ ეკრანი: დახატეთ ქაღალდზე ის, რაც წარმოიდგინეთ, ან თქვენი სიტყვებით მოყევით. არაფრის გაგზავნა ან ჩაწერა არ არის საჭირო.
სრული ტექსტი სურათების თემების მიხედვითაა დაჯგუფებული. ყველა ნაწილი აქვე რჩება; აუდიო გვერდს ავტომატურად არ გადაახვევს.
ვაზი და ბულბული. ერთ ძველ ბაღში ვაზი და ბულბული მეგობრობდნენ. დღისით ვაზი მზეს ფოთლებს უშლიდა, ღამით კი ბულბული მის ტოტზე ჩამოჯდებოდა და გალობდა. ბაღი ჩუმდებოდა, მთვარე ფოთლებს ვერცხლისფერ კიდეებს აყოლებდა, ვაზი კი მოსმენით ხარობდა. ყოველ ახალ ჰანგზე თითქოს უფრო სწრაფად ეზრდებოდა ნორჩი პწკლები. ბულბულს ეს ადგილი უყვარდა: აქ არავინ აჩქარებდა, მისი პატარა ხმა მთელ ღამეს ავსებდა.
დღეს შორეული ტყის ამბავს მოგიყვები. იქ წყარო ისე ჩუმად მოდიოდა, რომ მის ხმას მხოლოდ გაჩერებული გაიგონებდი. მერე ცისკრის ფერი ვნახე და ერთი ახალი ჰანგი დამამახსოვრდა. დილამდე შენთან დავრჩები, მეგობარო, დილით კი ისევ გავფრინდები.
ვაზი უსმენდა და გულში ფიქრობდა: ნეტავ დილა არ დადგეს, ნეტავ სულ ჩემთან დარჩესო. მისმა სურვილმა ნორჩი პწკლები გააღვიძა. ჯერ ერთი მიეხვია ბულბულის ფეხს, მერე მეორე. ისეთი წვრილი იყო, როგორც მწვანე ძაფი, და მგალობელმა ვერ შენიშნა. მთელი ღამე გალობდა. ვაზი კი სიხარულისგან შეძრული, მეგობარს სულ უფრო ახლოს იკრავდა. განთიადისას ბულბულმა ფრთები გაშალა, მაგრამ ტოტს ვერ მოსწყდა.
ვაზო, ფეხები შემეკრა. გთხოვ, პწკლები შემიხსენი. ვიცი, მარტო დარჩენა არ გინდა, მაგრამ ასე ვეღარ ვსუნთქავ თავისუფლად. შენი მეგობარი ვარ და არა შენი ტოტის ნაწილი. თუ გამიშვებ, დაბრუნებასაც ჩემი სურვილით შევძლებ.
ვაზი შეშინდა. ეგონა, ძლიერად მოხვევა სიყვარულს ნიშნავდა, და ვერ მიხვდა, მეგობარს გზას რომ უკეტავდა. ნელა მოადუნა ერთი პწკალი, მერე მეორე. ბულბულმა ფეხი გაითავისუფლა, ფრთები მოსინჯა და მახლობელ ტოტზე გადაჯდა. ვაზმა ჩუმად უთხრა: შენი ხმა მინდოდა შემენახა და კინაღამ ის სიხარული დავკარგე, რის გამოც ვუსმენდიო. ბულბული ცოტა ხანს ჩუმად იჯდა. მერე მზის პირველ სხივს მიაბრუნა თავი.
ჩემი სიმღერა შეიძლება შენთან მოვიტანო, მაგრამ ჰაერი და გზა მეც მჭირდება. დღეს შორს გავფრინდები. როცა კვლავ მოვინდომებ, ბაღის კიდიდან დაგიგალობ. შენ კი პწკლები საყრდენს შემოახვიე — მეგობრის თავისუფლებას ნუ მოსთხოვ, შენს საყრდენად იქცეს.
ბულბული გაფრინდა. ვაზი მზეს შეხედა და პწკლები ძველ ჭიგოს მიაყრდნო. ბაღი ცოტა ხნით დაცარიელებული მოეჩვენა, მაგრამ მალე ქარის ჩურჩულიც გაიგონა და ფოთლებზე წვიმის წკაპუნიც. ერთ საღამოს ღობის იქით ნაცნობი გალობა მოესმა. ბულბული დაბრუნებულიყო — არა შეკრული, არა იძულებული, არამედ თავისი ნებით. ვაზი მშვიდად უსმენდა. ასეთ ამბავს ჰყვებოდნენ ძველად ბაღებში: რაც გიყვარს, ყოველთვის ხელში არ უნდა გეჭიროს. ზოგჯერ ყველაზე თბილი მეგობრობა იმ სივრცეში ცხოვრობს, რომელსაც ერთმანეთს უტოვებთ.
ზღაპარი ქართულადუფასოდ
წითელქუდა კალათით ტყის ბილიკს მიუყვება. ბებიასთან მიმავალი გზისა და მგელთან შეხვედრის ნაცნობი ამბავი — მოწოდებული ჩანაწერით.
ზღაპარი ქართულადუფასოდ
ბიჭისა და წიქარას მეგობრობა მძიმე განსაცდელს უძლებს. ერთად გავლილ გზაზე ერთგულებას პატარა დამხმარეებიც ემატებიან.
რომელი ზღაპრის მოსმენა გინდა?
გვითხარი მისი სათაური — წერილის გაგზავნაში უფროსს სთხოვე დახმარება.
ჯერ ზღაპრებში მოვძებნოთ
