არვიცია

არვიცია. ერთ ხელმწიფეს მონადირე ემსახურებოდა. ყოველდღე ტყეში დადიოდა და ნანადირევი სასახლეში მიჰქონდა. ერთხელ უჩვეულო ჩიტი ნახა. ფრთხილად აიყვანა და შინ წაიყვანა. მეორე დღეს კი ჩიტი მშვენიერ ქალად ქცეულიყო. მონადირე გაოცდა. ქალს დაელაპარაკა, მისი ამბავი მოისმინა და მალე ორივემ ერთად ცხოვრება გადაწყვიტა.

ჩემს სახლში სტუმარი ხარ და არა ტყვე. თუ დარჩენა გინდა, გამიხარდება. თუ წასვლა გინდა, გზას არ გადაგიკეტავ. შენი ჯადოსნური ამბავი თავად მომიყევი.

ხელმწიფემ მონადირის არყოფნა შენიშნა და ვეზირები გაგზავნა. სტუმრები ქალის საოცარმა სილამაზემ ისე გააოცა, დაბრუნება გადაავიწყდათ. ბოლოს უფროსმა ვეზირმა მეფეს ყველაფერი უამბო. ხელმწიფეს შური მოერია. ქალის წართმევა მოინდომა და მონადირეს შეუძლებელი საქმე დაავალა: დილისთვის ის მთა გააქრე, მზეს რომ მიფარავსო.

მთას ერთ ღამეში როგორ მოვერევი? ხელმწიფეს საქმე კი არა, ჩემი დაღუპვა სურს. მირჩიე, რა ვქნა. შენი დახმარება მჭირდება.

ქალმა ჯადოსნური ვაშლი მისცა. მონადირე ვაშლს გაჰყვა და მისი მშობლების სახლს მიადგა. იქ სატეხი და ეჩო გამოართვა. შინ დაბრუნებულმა ქალის რჩევით დაისვენა. ღამით ჯადომ იმოქმედა და დილით მთის ადგილას გაშლილი სივრცე დახვდა. ხელმწიფე გაბრაზდა. მეორე დავალება მისცა: ზღვის გაღმა ქალაქი აქეთ გადმოიტანეო.

მთა აღარ ჰყოფნიდა და ახლა ქალაქი მოინდომა! მაგრამ მხოლოდ მისი სურვილი ხომ არ არის სამართლიანი ბრძანება. მაინც ვცდი, გზა ვიპოვო და საფრთხეს გადავურჩე.

ქალმა ისევ ვაშლი გაატანა. ამჯერად მონადირემ ჯადოსნური საყვირი მოიტანა. მის ხმაზე ტყის ცხოველები შეგროვდნენ. მონადირემ გასაჭირი უამბო და მათ დახმარება აღუთქვეს. დილით ზღვის გამოღმა მშვენიერი ქალაქი იდგა. ხელმწიფეს არც ეს ეყო. ბოლოს ისეთი დავალება მოიგონა, რომლის სახელიც არაფერს განმარტავდა: წადი და არვიცია მომიტანეო.

არვიცია? თუ თვითონაც არ იცის, რას ითხოვს, მე როგორ ვიპოვო? მაგრამ აქ დარჩენა ვერ მიშველის. გზას გავუდგები და რაც უცნაურს შევხვდები, ყურადღებით დავაკვირდები.

ტყეში ერთ ქოხს მიადგა. მოხუცი იჯდა და ბრძანებებს იძლეოდა: პილტონ, სადილი მომიტანე; პილტონ, სუფრა აალაგეო. ყველაფერი თავისით სრულდებოდა, მსახური კი არ ჩანდა. როცა მოხუცი გავიდა, მონადირე შიგ შევიდა. პილტონმა მასაც სუფრა გაუშალა. მონადირემ უხილავ მასპინძელს მადლობა გადაუხადა და თავისთან დაჯდომა შესთავაზა. ოთახიდან თბილი ხმა გაისმა: დიდი ხანია აქ ვემსახურები, მაგრამ ჩემი მოკითხვა პირველად ვინმემ მოინდომაო.

უხილავი რომ ხარ, ეს ხომ არ ნიშნავს, რომ მადლობა არ გეკუთვნის. პილტონ, თუ გინდა, ჩემთან წამოდი. დახმარება ნამდვილად მჭირდება, მაგრამ მხოლოდ შენი ნებით.

პილტონი დათანხმდა. გზაში მონადირე ხანდახან ეძახდა, აქა ხარო? უხილავი მეგობარი პასუხობდა, აქ ვარო. მალე მგზავრს შეხვდნენ. მას ჯადოსნური ყუთი ჰქონდა: გახსნიდა და შეიარაღებული ლაშქარი გამოჩნდებოდა, დახურავდა და ისევ გაქრებოდა. მონადირემ მგზავრი სადილად მიიპატიჟა. პილტონმა სუფრა გაშალა. მგზავრს ეს ჯადო მოეწონა და ყუთის გაცვლა შესთავაზა.

პილტონი ნივთი არ არის, რომ ჩემს ნებაზე გავცვალო. ჯერ თვითონ უნდა გადაწყვიტოს. მეგობარს მისი სიტყვის გარეშე არავის გავატან.

პილტონმა ჩურჩულით უთხრა: ცოტა ხნით გავყვები, მერე დავბრუნდები; შენ ყუთი გამოგადგებაო. ასე შეთანხმდნენ. უხილავი მეგობარი მართლაც მალე დაბრუნდა. მონადირე სასახლეს მიადგა. ხელმწიფემ ჰკითხა, არვიცია თუ მოიტანეო. ოთახში ხმა გაისმა: აქა ვარო! მეფე გაოცებული იყურებოდა, მაგრამ ვერავის ხედავდა. მისი მუქარა ისევ განრისხებად იქცა.

შენი დავალებები შევასრულე. ახლა ჩვენი დევნა უნდა დასრულდეს. არც ჩემი სიცოცხლე და არც ჩემი მეუღლის არჩევანი შენი სიხარბის სათამაშო არ არის.

როცა ხელმწიფემ მონადირის შეპყრობა ბრძანა, ჯადოსნური ყუთი გაიხსნა. ლაშქარმა მონადირე დაიცვა და უსამართლო მეფის ძალაუფლება დასრულდა. ხალხმა ახალი მმართველი აირჩია. მონადირე და მისი მეუღლე ქვეყანას ერთად უვლიდნენ, უხილავი პილტონი კი მათ მრჩევლად დარჩა. ახლა მის შრომას ყველა აფასებდა. ასე იპოვა მონადირემ ის, რასაც არვიცია ერქვა — და გზაში ისწავლა, რომ ნამდვილი დახმარება ხშირად უბრალო პატივისცემით იწყება.