დათვი და მელა

დათვი და მელა. ტყეში ერთ დილას მელია დარბოდა და ყველას აშინებდა: დიდი უბედურება მოდის, სწრაფად დამემალეთო. რა უბედურება იყო, ვერავის ეუბნებოდა. მხოლოდ დარწმუნებული სახე ჰქონდა და ხმამაღლა ლაპარაკობდა. დათვმა დაუჯერა. გზად მგელი, ირემი, ჯიხვი, არჩვი, ჯეირანი და კურდღელიც შეუერთდნენ. მელიამ ყველანი გამოქვაბულში შეიყვანა და თავი მათ გადამრჩენად გამოაცხადა. ცხოველებმა საერთო მარაგი მოაგროვეს, თაფლის დიდი ქვევრიც დადგეს. გარეთ მზე ისევ ჩვეულებრივ ამოდიოდა, მაგრამ მელია ამბობდა, საფრთხე ჯერ არ გასულაო.

ყველაფერი მე მომანდეთ. მე ვიცი, როდის შეიძლება გარეთ გასვლა. მარაგსაც მე მივხედავ. ოღონდ ვინც ჩემს სიტყვას ეჭვით უყურებს, შეუძლია წავიდეს. აქ წესრიგი გვჭირდება, შეკითხვები კი ხელს გვიშლის.

კურდღელი პირველი წავიდა — გარეთ თავისი თვალით უნდოდა ენახა, რა ხდებოდა. მერე სხვებიც გაჰყვნენ. ტყე მშვიდი დახვდათ და შინ დაბრუნდნენ. ბოლოს გამოქვაბულში მხოლოდ დათვი და მელია დარჩნენ. დათვი ფიქრობდა, იქნებ მელამ მართლაც მეტი იცისო. ერთ დღეს მელიამ განაცხადა, ახლომახლო ნათლობაზე მიწვევენო. დათვმა გაუღიმა: წადი, მეგობარო, და თუ შეძლებ, მეც რაიმე სასუსნავი მომიტანეო. მელია გორაკს ამოეფარა, მერე ფარულად უკან დაბრუნდა და თაფლის ქვევრს მიადგა.

ნათლობამ მშვენივრად ჩაიარა. ბავშვს? ბავშვს ზემოდანაკლები დაარქვეს! ცოტა უცნაური სახელია, ვიცი. შენთვის წამოღება ვერ მოვახერხე — სუფრა ისე სწრაფად აალაგეს, ხელიც ვერ მოვასწარი.

სინამდვილეში მელიას ქვევრის ზედა ნაწილი გამოეცალა. მეორე დღეს ისევ ნათლობა მოიმიზეზა და თაფლი შუამდე დაიყვანა. დაბრუნებულმა თქვა, ამ ბავშვს შუამდე დაარქვესო. დათვს სახელები უკვირდა, მაგრამ მეგობრის სიტყვას ჯერ კიდევ ენდობოდა. მესამე დღეს მელია კვლავ გაუჩინარდა. ქვევრს ძირამდე ჩასწვდა, ყველაფერი მოასუფთავა და მუცელგამძღარი დაბრუნდა. დათვი უკვე მშიერი იჯდა და მის ამბავს ელოდა.

მესამეს სახელად ძირამდე მოუფიქრეს. დიახ, ზუსტად ასე — ძირამდე! რატომ მიყურებ ასე? ხომ არ ფიქრობ, რომ სახელები ერთმანეთს უცნაურად ჰგავს? სოფლად ათასნაირი სახელი არსებობს. მოდი, სხვა რამეზე ვილაპარაკოთ.

დათვმა პირველად დაფიქრდა არა მელიის დარწმუნებულ ხმაზე, არამედ მის სიტყვებზე. ზემოდანაკლები... შუამდე... ძირამდე... მერე საერთო თაფლი გაახსენდა. ქვევრისკენ წავიდა. მელია წინ გადაეღობა, ხან სხვა გზას უჩვენებდა, ხან ისევ უცნობი საფრთხით აშინებდა. დათვი აღარ აჰყვა. სახურავი მოხსნა და ცარიელი ქვევრი დაინახა. ძირში ცოტა ნაცარი ეყარა — მელიას კვალის დაფარვა ეცადა. დათვი უკან დაიხია, თვალი მოიფშვნიტა და თქვა: გაჩერდი. სანამ კიდევ ერთ ნაბიჯს გადავდგამ, ჯერ სიმართლეს გავიგებო.

მე... მხოლოდ ცოტა უნდა გამესინჯა. მერე ვიფიქრე, კიდევ ცოტაც არაფერი იქნება-მეთქი. ნათლობებიც მოვიგონე. და ის დიდი უბედურებაც ნამდვილად არ მინახავს. მინდოდა, ყველანი ჩემზე ყოფილიყავით დამოკიდებული. ახლა ვხვდები, შენგან თაფლზე მეტი დავკარგე.

ამ დროს გამოქვაბულთან კურდღელი და ირემი გამოჩნდნენ. დათვს ეძებდნენ — ხომ არ სჭირდებოდა დახმარება. დათვი მათთან ერთად გარეთ გამოვიდა და ტყე კვლავ თავისი თვალით დაინახა. ცა ადგილზე იყო, ხეები მშვიდად იდგნენ, ნაკადული ძველებურად მოედინებოდა. მელიას საერთო მარაგის აღდგენა დაევალა, მაგრამ ნდობა მაშინვე არ დაბრუნებია. დათვმა კი იმ დღეს ორი რამ ისწავლა: მეგობრობა ბრმად დაჯერებას არ მოითხოვს და ხმამაღალი განგაში ყოველთვის სიმართლე არ არის. საღამოს სხვებთან ერთად ისადილა. ქვევრში თაფლი ცოტაღა ჰქონდათ, მაგრამ მაგიდასთან აღარავინ იჯდა შიშით — და ეს ბევრად უფრო ტკბილი აღმოჩნდა.