ერთი მანეთის შოვნა

ერთი მანეთის შოვნა. ერთ კაცს მეტად ზარმაცი ვაჟი ჰყავდა. ბიჭი დილიდან საღამომდე უსაქმოდ იყო, ოჯახში კი ყველაფერს მამა აკეთებდა. მაგრამ წლები გავიდა. მამა დაბერდა, ავად გახდა და ლოგინად ჩავარდა. მიხვდა, რომ შვილს თავის რჩენა ჯერაც არ შეეძლო. ცოლს გამოუცხადა: ჩემი ნაშრომი სხვას უნდა დავუტოვო; ჩვენმა ბიჭმა ერთი მანეთის შოვნაც არ იცისო. დედას გული დაუმძიმდა. ქმარს შეევედრა, შვილისთვის ერთი ცდა მაინც ეცლია. მამა დათანხმდა: თავისით ნაშოვნი ერთი მანეთი მომიტანოს და ქონებას მას დავუტოვებო. ქალმა ვაჟი გვერდზე გაიხმო, ხელში ფული ჩაუდო და ჩუმად დაარიგა:

შვილო, ეს მანეთი წაიღე. საღამომდე შინ ნუ გამოჩნდები. მერე მამაშენს მიუტანე და უთხარი, ჩემი შრომით ვიშოვე-თქო.

ბიჭს სწორედ ეს უნდოდა. მთელი დღე ტყუილად გაატარა, საღამოს მამას ფული მიუტანა და თავი მოაჩვენა, ვითომ მის შოვნას გადაჰყოლოდა. მოხუცმა მონეტა შეათვალიერა, გადააბრუნა და ბუხარში შეაგდო. შენი ნაშოვნი არ არისო, უთხრა. ვაჟს გაეცინა. ფული სულაც არ ენანებოდა. დედა დაღონდა, მაგრამ მეორე დღეს ისევ მისცა მანეთი. ამჯერად სხვა ხერხი მოიფიქრა:

შინ დაბრუნებამდე ცოტა გამოიქეცი, შვილო. გაოფლიანებული რომ დაგინახოს, იქნებ დაიჯეროს, რომ ფულს შრომით შოულობ.

საღამოს ბიჭი ქოშინით შევარდა მამის ოთახში. შუბლზე ოფლი ედგა და იფიცებოდა, მანეთი ძლივს ვიშოვეო. მამამ მონეტას დახედა და ისიც ბუხარში ჩააგდო. შვილს ისევ გაეცინა. არც მეორე მანეთზე დასწყვეტია გული. ახლა კი დედა მიხვდა: ტყუილით ვეღარაფერს გახდებოდნენ.

დედამ შვილს აუხსნა: მამაშენის მოტყუებას თავი დავანებოთ. მართლა წადი და იმუშავე. თუნდაც მთელი კვირა დაგჭირდეს, ცოტ-ცოტა ფული მოაგროვე და შენი ნაშოვნი მანეთი მოუტანეო. ბიჭმა ამჯერად დაუჯერა. დილაადრიან გავიდა სახლიდან და საქმეს შეუდგა. ერთს ტვირთი გადაუტანა, მეორეს მიეხმარა. იოლი არ ყოფილა. საღამოობით დაღლილს ფეხები სტკიოდა, მაგრამ დილით ისევ სამუშაოდ მიდიოდა. მთელი კვირის ბოლოს, როგორც იქნა, ერთი მანეთი მოაგროვა. ახლა ეს პატარა მონეტა სულ სხვაგვარად ეჭირა ხელში. მასში თავისი შვიდი დღის დაღლა და გარჯა ეგულებოდა. შინ დაბრუნდა, მამასთან მივიდა და ფული გაუწოდა:

მამა, ეს მანეთი მე ვიშოვე. მთელი კვირა ვიმუშავე... ახლა მართლა ჩემი ნაშოვნია.

მოხუცმა ფული ისევ შეათვალიერა. მერე ბუხარში შეაგდო და უთხრა, არც ეს არის შენი ნაშოვნიო. ამჯერად ბიჭს აღარ გასცინებია. მონეტის გადარჩენას ეცა და გულისტკივილით შესძახა:

რას შვრები, მამა?! ამ ერთი მანეთისთვის მთელი კვირა ვშრომობდი! ძლივს მოვაგროვე და შენ ცეცხლში აგდებ?

მამამ შვილს შეხედა. თვალებში სიბრაზე აღარ ჰქონდა — თითქოს სწორედ ამ სიტყვებს ელოდა. მშვიდად უთხრა:

ახლა კი მჯერა, შვილო. ეს მანეთი ნამდვილად შენი ნაშოვნია. სხვის მოცემულ ფულს რომ ვაგდებდი, იცინოდი. შენით ნაშრომზე კი გული დაგეწვა. ასე ძნელია ლუკმის შოვნა. შრომას რომ გასწევ, მაშინ გაიგებ, რა ფასი აქვს პატარა მონეტასაც. ნუ დაელოდები, რომ მთელი სიცოცხლე სხვა გარჩენს.

ბიჭმა მამის სიტყვა გულში ჩაიდო. იმ დღეს მარტო მანეთი კი არ ეშოვა — შრომის ფასიც გაეგო. მამამ თავისი ქონება შვილს დაუტოვა. ცოტა ხანში მოხუცი გარდაიცვალა. ვაჟს კი მისი უკანასკნელი გაკვეთილი აღარ დავიწყებია.