ილანკუღა

ილანკუღა. ერთ ხელმწიფეს ერთადერთი ვაჟი ჰყავდა. ილანკუღას კოშკში ზრდიდნენ და ცხოვრების მძიმე ამბებს უმალავდნენ. მამას ეგონა, ასე დაიცავდა. მაგრამ ერთხელ ვაჟმა ფანჯრიდან სამგლოვიარო მსვლელობა დაინახა. გამზრდელს ჰკითხა, რას ნიშნავდა ეს. როცა პასუხი მოისმინა, დიდხანს დაფიქრდა. მიხვდა, რომ კოშკის კედლები სინამდვილეს ვერ გააქრობდა.

თუ ქვეყნად სიხარულიც არსებობს და მწუხარებაც, მხოლოდ ერთის ცოდნა როგორ მეყოფა? მამა, ცხოვრება უნდა გავიცნო. შენს შიშს ვაფასებ, მაგრამ სამუდამოდ დამალული ვერ დავრჩები.

მალე ილანკუღამ თანატოლებისგან გაიგო, რომ ცხრა დევს ერთი და ჰყავდა ცხრა კარს მიღმა ჩაკეტილი. მამას სწორედ ამ ამბის გაგების ეშინოდა. ვაჟმა გზის გამოკითხვა დაიწყო და რაში მოითხოვა. ხელმწიფემ ბევრი ეხვეწა, მაგრამ შვილი გადაწყვეტილებას არ ცვლიდა. ილანკუღა გზას დაადგა. დაღამებისას მინდორში განათებულ სახლს მიადგა.

ცეცხლი ანთია, საჭმელი მზადდება, მაგრამ მასპინძელი არ ჩანს. ჯერ გავიგო, სად მოვხვდი. უცხო სახლში დაუფიქრებლად ყოფნას სიფრთხილე სჯობია.

სახლი სამ ბოროტ სულს ეკუთვნოდა. ილანკუღა დაიმალა და მათ საუბარს მოუსმინა. კედელზე სამი ჯადოსნური ნივთი ეკიდა: ხმალი, რომელიც პატრონის ბრძანებას ასრულებდა; ქუდი, რომელიც ადამიანს უჩინარს ხდიდა; და ხელსახოცი, რომელსაც სიცოცხლის დაბრუნება შეეძლო. როცა ბოროტი სულები წავიდნენ, ვაჟმა ეს ნივთები აიღო, რათა მათთვის ზიანის მიყენების საშუალება მოესპო. შემდეგ დევების კოშკისკენ გაემართა.

უხილავად შესვლა შემიძლია, მაგრამ ეს ნდობას არ ნიშნავს. ჯერ ქალს გამოვეცხადები და მოვუსმენ. მისი დახმარება მინდა და არა შეშინება.

როცა დევებმა დას საჭმელი შეუტანეს, ილანკუღა უჩინრად შეჰყვა. ძმები გავიდნენ და ცხრა კარი დაკეტეს. ვაჟმა ქალს შორიდან მიმართა, შემდეგ ქუდი მოიხადა და თავი წარუდგინა. ქალს თავიდან გაუკვირდა, მაგრამ მისი ამბავი მოისმინა. საკუთარი ძალაც გამოსცადა მასთან და მიხვდა, რომ სახელგანთქმული ილანკუღა მართლაც მის წინ იდგა. ორივემ ერთად გადაწყვიტა კოშკის დატოვება.

თუ წასვლა გინდა, გზას ერთად ვიპოვით. ეს ქუდი ორ ნაწილად გაიყოფა. ნახევარი შენ გექნება, ნახევარი — მე. როცა კარი გაიღება, მშვიდად გავალთ. შენს არჩევანს ვიღაცის ნებართვად ვერ ვაქცევთ.

შემდეგი ვახშმის დროს კარი კვლავ გაიღო. ორივემ ჯადოსნური ქუდის ნახევარი დაიხურა და უხილავად გამოვიდა. რაშზე შესხდნენ და გზას გაუყვნენ. მალე ქალმა უკან მოიხედა: ცხრა ძმა მოსდევდათ. თავიდან შორს ჩანდნენ, მერე სწრაფად მოახლოვდნენ. ილანკუღა შეჩერდა და ხმალს უბრძანა, თავდამსხმელები გაეჩერებინა.

ხმალო, დაგვიცავი! დევების ძალა შეაჩერე. ეს დევნა უნდა დასრულდეს. ჩვენ ომი კი არა, მშვიდობიანი გზა გვჭირდება.

ჯადოსნურმა ხმალმა დევები დაამარცხა და ისინი უძრავად დაეცნენ. ქალს ძმების ხილვამ გული ატკინა. ილანკუღამ მისი მწუხარება დაინახა და ხელსახოცი ამოიღო. უთხრა, მათი სიცოცხლის დაბრუნება შემიძლიაო. ერთს მიუახლოვდა, ჯადოსნური ქსოვილი შეახო და დევმა თვალები გაახილა.

შენს დას ცხოვრება თავად ეკუთვნის. თუ ამ პირობას პატივს სცემ, დანარჩენებსაც დავეხმარები. თავისუფლება მტრობას არ უნდა ნიშნავდეს. შეგვიძლია დევნა აქ დავასრულოთ.

დევმა პირობა დადო. ილანკუღამ შემდეგ მეორეს შეახო ხელსახოცი, მერე მესამეს. ასე სათითაოდ ყველას დაუბრუნა სიცოცხლე. ცხრა ძმამ გაიგო, რომ დასთან ურთიერთობა ჩაკეტილი კარით ვერ შენარჩუნდებოდა. ახლა იგი მათთან დარჩენასა თუ წასვლას თვითონ გადაწყვეტდა. ქალმა ილანკუღასთან ერთად გზის გაგრძელება აირჩია, ძმებმა კი მშვიდობიანი გაცილება.

კოშკიდან რომ გამოვედი, მეგონა, ქვეყანას მხოლოდ ძალით გავიცნობდი. ახლა ვხედავ, რომ მოსმენა და შერიგებაც უნდა ვისწავლო. წავიდეთ, მამას ვუამბობ, რაც გზაზე გავიგე.

ხელმწიფემ შვილი დაბრუნებული რომ ნახა, გულში ჩაიკრა. მასთან ქალი და მისი შერიგებული ძმებიც მივიდნენ. დიდმა დღესასწაულმა მთელი სამეფო გაახარა. ილანკუღას კოშკში დამალვა აღარ სჭირდებოდა. ახლა იცოდა, რომ ცხოვრება საფრთხისგან გაქცევას კი არა, გონიერებას, პასუხისმგებლობასა და სხვათა თავისუფლების პატივისცემას მოითხოვდა. ასე დასრულდა ილანკუღას ზღაპარი.