კოკროჭინა

კოკროჭინა. ერთ გლეხს ოქროსქოჩრიანი პატარა ბიჭი ჰყავდა. ყველა კოკროჭინას ეძახდა. ერთხელ მამა ყანაში მიდიოდა და ბიჭმა თან წაყვანა სთხოვა. მამამ გააფრთხილა: იქ წყალი შორს არის და თუ მოგწყურდა, გზა უნდა დაიმახსოვროო. კოკროჭინა მაინც გაჰყვა. მალე მზე მაღლა ავიდა, ბიჭი დაიღალა და წყალი მოინდომა.

მამა, მეგონა არ მომწყურდებოდა, მაგრამ ყელი სულ გამიშრა. წყაროს გზას თუ მასწავლი, წავალ და მალე დავბრუნდები. მუშაობას აღარ შეგაწყვეტინებ.

მამამ აბგიდან მჭადი ამოიღო და ბილიკზე გააგორა. ზღაპარში მჭადმა გზის ჩვენება იცოდა. კოკროჭინა უკან გაჰყვა. სადაც მჭადი გაჩერდა, იქ წყარო აღმოჩნდა. ბიჭმა წყალი დალია და ზემოთ აიხედა. წყაროს თავზე წითელი ვაშლებით სავსე ხე იდგა. ცნობისმოყვარეობამ წაიღო: ტოტზე აძვრა და ვაშლების კრეფა დაიწყო. ამ დროს ხის ძირში მოკუზული დედაბერი გამოჩნდა.

ვაშლი გინდათ? აი, ერთს ჩამოგიგდებთ. კიდევ? ესეც აიღეთ. ორივე ტალახში ჩავარდა? მაშინ ტოტს ცოტა დაბლა დავხრი, მაგრამ ფრთხილად იყავით.

დედაბერმა სწორედ ამას დაუცადა. ტოტი მოზიდა, კოკროჭინა ჩამოიყვანა და ტომარაში ჩასვა. გზაში დაიღალა, ტომარა დადო და მოშორდა. ბიჭმა კვანძი გახსნა, გარეთ გამოძვრა და ტომარა ქვებით გაავსო. თვითონ ნაცნობ ხესთან დაბრუნდა. დედაბერმა ტომარა შინ მიიტანა და პატარძალს აუწყა, ოქროსქოჩრიანი ბიჭი მოგიყვანეო. მაგრამ გობში მხოლოდ ქვები ჩაიყარა.

ქვების მოტყუება უფრო გაუჭირდება! მე კი ახლა შინ უნდა წავიდე. მჭადი რომ აქამდე მომიგორავდა, იმავე ბილიკს მივყვები. ნეტავ მამა უკვე ხომ არ მეძებს?

მაგრამ დედაბერი დაეწია. ამჯერად თავი მოისაწყლა: მხოლოდ გეხუმრე, გული ნუ მომიკალიო. კოკროჭინამ მისი სიტყვები დაიჯერა და ისევ ტყვეობაში აღმოჩნდა. ქოხში დედაბერი და პატარძალი ვითომ უვლიდნენ, სინამდვილეში კი ბოროტ განზრახვას მალავდნენ. შავი კატა კართან დარაჯობდა. კოკროჭინამ მათი საუბარი გაიგონა და მიხვდა, რომ კიდევ ერთი გაქცევა უნდა მოეფიქრებინა.

ახლა ალერსიან სიტყვას აღარ ავყვები. ჯერ პატარძალი საკუჭნაოსკენ უნდა გავიტყუო. კატასაც სათამაშო ბურთს გავუგორებ. სანამ ორივე იქით იქნება, სხვენზე ავძვრები.

გეგმა გამოუვიდა. პატარძალი საკუჭნაოში შევიდა, კატა ძაფის გორგალს გაეკიდა, კოკროჭინა კი კოჭს მოეჭიდა და სხვენზე ავიდა. დედაბერი რომ დაბრუნდა, ბიჭმა ზემოდან ცოტა ჭვარტლი ჩამოყარა. ქალს ჯერ თაგვი ეგონა, მერე — კატა. ბოლოს აიხედა და კოკროჭინა დაინახა. ბიჭი მის თავს ზემოთ იჯდა და გასაქცევ სარკმელს უკვე თვალს ავლებდა.

როგორ ავედი? სკამებს შეხედე, კალათებსაც. იქნებ ერთმანეთზე დაალაგო? ოღონდ მყარად უნდა იდგეს... არა, ასე არა! შენი კალათები ცეკვას უფრო ჰგვანან, ვიდრე კიბეს.

დედაბერი აქეთ ეცა, იქით ეცა. ხან კალათებს აწყობდა, ხან ტომრებს, მაგრამ ყველაფერი ეშლებოდა. კატა ძაფს გაეხვია და პატარძლისკენ გაიქცა. ქოხში ისეთი აურზაური ატყდა, აღარავის ახსოვდა კარი. კოკროჭინა სარკმლიდან გარეთ გაძვრა, ტოტს ჩაეჭიდა და მიწაზე ჩამოხტა. ბილიკს მაშინვე დაადგა. ამჯერად არც ვაშლის ხესთან შეჩერებულა და არც უცხო ძახილს აჰყოლია.

მამა! დავბრუნდი! ბევრი რამ გადამხდა და ყველაფერი უნდა გიამბო. დღეს მივხვდი: სიკეთე კარგია, მაგრამ სიფრთხილეც საჭიროა. და თუ ვინმე ერთხელ მოგატყუებს, მხოლოდ ტკბილი სიტყვა ნდობას მაშინვე ვერ დააბრუნებს.

მამამ კოკროჭინა გულში ჩაიკრა. მერე წყალი დაალევინა, გვერდით დაისვა და მთელი ამბავი მოისმინა. ბიჭს ოქროს ქოჩორი ისევ უბრწყინავდა. ცნობისმოყვარეობაც შერჩა, ოღონდ იმ დღის შემდეგ გზას უკეთ იმახსოვრებდა და რჩევასაც ყურადღებით უსმენდა. ასე დაბრუნდა კოკროჭინა შინ, ხოლო მოხერხებული ბიჭის ამბავი სოფელს დიდხანს ახსოვდა.