ნასია

ნასია. ნასია ძლიერი მხრებით ვერ დაიკვეხნიდა, სამაგიეროდ ფანტაზია უზარმაზარი ჰქონდა. ქარი რომ ამოვარდებოდა, ქუდს ორივე ხელით იჭერდა და ხუმრობდა, თორემ ქუდი თავისთან ერთად მეც წამიღებსო. ერთხელ ფუტკრების ხმაურმა შეაშინა. ხელი აიქნია, გვერდზე გადახტა და ფუტკრების გუნდიც სხვა მხარეს გაფრინდა. ნასიამ თავი გამარჯვებულად იგრძნო. ქაღალდზე მიაწერა: ერთი მოძრაობით ათასი გავფანტეო. ვის გულისხმობდა, აღარ დაუზუსტებია. ფურცელი ქარმა მინდორში წაიღო. მეფის ვეზირებმა იპოვეს და იფიქრეს, საოცარი გმირის კვალს მივაგენითო.

დიახ, ეს ჩემი დაწერილია. ათასი იყო თუ ცოტა ნაკლები, ზუსტად ვერ დავთვლიდი. ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა! მაგრამ თქვენ, მგონი, იმაზე დიდ ამბავს ელოდებით, ვიდრე სინამდვილეში იყო... რა? სასახლეში წამიყვანთ? მაშინ ჯერ ქუდს მოვძებნი.

ნასია სასახლეში წაიყვანეს, ლამაზი სამოსი ჩააცვეს და გმირის ადგილი მიუჩინეს. ყველას მისი გამოჩენა უხაროდა, თვითონ კი ფიქრობდა, ეს გაუგებრობა როგორ ავხსნაო. მალე მეზობელმა ხელმწიფემ ამბავი გაიგო და შეჯიბრში გამოიწვია. ნასია ცხენზე შესვეს და მოედანზე გაგზავნეს. მოწინააღმდეგე მძიმე აბჯრით მოაბიჯებდა. ნასიას შიშისგან თვალებზე ხელები აეფარა. ხელმწიფემ იფიქრა, ეს საიდუმლო ხერხი იქნება, მეც ასე მოვიქცევიო, და თვალები დახუჭა. ნასიამ თითებს შუა გამოიხედა. მოწინააღმდეგეს თავისი ფარი ფეხში წამოსდებოდა, წონასწორობა დაეკარგა და ბალახზე ჩამომჯდარიყო. შეჯიბრი დასრულდა, სანამ ნასია ხმას ამოიღებდა.

მოიცადეთ, ჯერ ხომ არაფერი გამიკეთებია! ის თვითონ ჩამოჯდა. მე უბრალოდ ვცდილობდი, არ შემშინებოდა... თუმცა, როგორც ჩანს, ორივეს თვალების დახუჭვა ნამდვილად არ გვჭირდებოდა. მთავარია, არავინ დაშავებულა. ახლა შეიძლება შინ წავიდეთ?

ნასია გამარჯვებულად დაბრუნდა. მეფის ქალიშვილს მისი გულწრფელი დაბნეულობა უფრო მოეწონა, ვიდრე გმირული ხმაური. ერთმანეთი გაიცნეს, დაუმეგობრდნენ და მოგვიანებით დაქორწინდნენ. მაგრამ ნასიას სახელმა მოსვენება აღარ მისცა: სხვა სამეფოს მმართველმაც გადაწყვიტა, მისი ძალა გამოეცადა, და ჯარი შეკრიბა. ნასია ამჯერად მარტო წასვლას არ აპირებდა. მეფეს ასი თანამგზავრი სთხოვა. ყველას გამძლე ჯოხი და გზისთვის საგზალი უნდა ჰქონოდა. ხალხი გაოცდა, მაგრამ ნასია ფიქრობდა: ბრძოლას ვერ გავწვდები, იქნებ ერთად გზის პოვნა მაინც შევძლოთო.

ჯერ ერთ რამეზე შევთანხმდეთ: ერთმანეთს არ ჩამოვრჩეთ. თუ მე გავჩერდები, თქვენც გაჩერდით; თუ დახმარება დამჭირდება, მხარში დამიდექით. ჯოხები მხოლოდ საყრდენად და გზის გასამარტივებლად გვინდა. საგზალი კი ისე შევინახოთ, რომ ყველამ ვივახშმოთ.

გზაზე მდინარე შეხვდათ. ვიწრო ადგილას ჯოხებით პატარა გადასასვლელი მოაწყვეს და ერთმანეთს გადასვლაში დაეხმარნენ. მეორე ნაპირზე დასხდნენ, ქათმის შემწვარი ხორცი და პური ამოალაგეს და ჭამას შეუდგნენ. ამ დროს მტრის ბანაკიდან ძაღლი გამოქანდა, ერთ ნაჭერს პირი წაავლო და გაიქცა. ნასია წამოხტა. უკან დანარჩენებიც წამოცვივდნენ — ხომ პირობა ჰქონდათ, მისთვის მიებაძათ! ასი კაცი ერთ ძაღლს გაეკიდა. ჯოხები ხელში ეჭირათ, მაგრამ ნასია მხოლოდ საგზალს მისტიროდა. მტრის მმართველმა შორიდან დაინახა მათი სირბილი და შეშინდა: სახელგანთქმული გმირი პირდაპირ ჩვენკენ მოდისო. ბანაკში არეულობა ატყდა. მეომრებმა ბრძოლას გაცლა ამჯობინეს.

მე ერთი ნაჭერი საჭმლის დაბრუნება მინდოდა და ესენი მთელი ბანაკით გაიქცნენ! ძაღლიც აღარ ჩანს. კარგი, გავჩერდეთ. იმ ნაჭერს ნუღარ გამოვეკიდებით. თუ ბრძოლა აღარ იქნება, ამაზე კარგი შედეგი რა უნდა ვინატროთ? რაც დაგვრჩა, გავინაწილოთ და შინ მშვიდობით დავბრუნდეთ.

ნასია კვლავ გამარჯვებულად მიიღეს. მეფემ დიდად დააფასა, რომ ხალხი უვნებლად დააბრუნა. მოგვიანებით სამეფოს მართვაშიც ჩართო. ნასიამ კი თავისი ფურცლის ამბავი ერთხელ და სამუდამოდ აღიარა: ათასი მეომარი კი არა, ფუტკრების გუნდი იგულისხმა. დარბაზში ჯერ სიჩუმე ჩამოვარდა, მერე სიცილი. იმ დღიდან ნასია დაუმარცხებელ ძალას აღარ იბრალებდა. იცოდა, შიში ყველას შეიძლება ეწვიოს, ხოლო დახმარების თხოვნა სირცხვილი არ არის. მისი ყველაზე სასარგებლო გამარჯვება ის აღმოჩნდა, რომ ხალხს ერთმანეთის გვერდით დგომა ასწავლა — და ერთი ძაღლის უკან სირბილი დიდ ომად აღარ აქცია.