ნაცარქექია
მოსასმენად დააჭირე „მოსმენას“.
ზუსტი დროითი ნიშნულები მოწოდებული არ არის. სურათები ეპიზოდის ღილაკებით თავად შეცვალე; არჩევა აუდიოს არ ცვლის.
წაიკითხე ეს ეპიზოდი ↓კერასთან ჯდომას მიჩვეული ნაცარქექია სახლიდან ნაცრითა და ყველით მიდის. დევთან შეხვედრისას ძალის ნაცვლად ხერხის გამოცდა უწევს.
ჩანაწერის წყარო: dadu.ge. უფასო მოსმენა არ გულისხმობს ჩანაწერის გავრცელების ნებართვას. გამოყენების შესახებ
თუ საუბარი მოგინდებათ, აირჩიეთ ერთი კითხვა. აქ „სწორი პასუხი“ და ქულები არ არსებობს.
ან დახურეთ ეკრანი: დახატეთ ქაღალდზე ის, რაც წარმოიდგინეთ, ან თქვენი სიტყვებით მოყევით. არაფრის გაგზავნა ან ჩაწერა არ არის საჭირო.
სრული ტექსტი სურათების თემების მიხედვითაა დაჯგუფებული. ყველა ნაწილი აქვე რჩება; აუდიო გვერდს ავტომატურად არ გადაახვევს.
ნაცარქექია. იყო ერთი კაცი, რომელსაც ქვეყანაზე ყველაზე მეტად კერასთან ჯდომა უყვარდა. აიღებდა ჩხირს, ნაცარს დაუწყებდა ქექვას და საქმეს ახლოსაც არ გაეკარებოდა. ამიტომაც შეარქვეს ნაცარქექია. ძმები დილიდან საღამომდე შრომობდნენ, ის კი სხვისი ნაშრომით ირჩენდა თავს. ბოლოს ძმებს მოთმინება გამოელიათ. ნაცრით სავსე გუდა აჰკიდეს, ჩხირი მისცეს, საგზლად ჭყინტი ყველი გამოუხვიეს და სახლიდან გაისტუმრეს. უთხრეს: წადი, ქვეყანას გაეცანი და იქნებ საკუთარი პურის შოვნაც ისწავლოო.
კარგი, კარგი! წავალ, რაღა გაეწყობა. თქვენ აქ იშრომეთ, მე კი ჩემს ბედს სხვაგან მოვძებნი.
გაუდგა ნაცარქექია გზას. იარა, იარა და ფართო მდინარეს მიადგა. წყალში შესვლა ვერ გაბედა, ნაპირზე ჩამოჯდა და გამვლელის ლოდინი დაიწყო. საღამოს გაღმა ნაპირზე უშველებელი, ცხრათავიანი დევი გამოჩნდა. დაიხარა და მდინარეს წყალი მოსვა. ნაცარქექიამ შიში გულში დამალა, წელში გაიმართა და რაც ძალი ჰქონდა, გასძახა:
ჰეი, შენ! აქეთ გამოდი და მეორე ნაპირზე გადამიყვანე! ფეხების დასველება სულაც არ მსურს.
დევს თვალები გაუფართოვდა. მის დანახვაზე გოლიათებიც გარბოდნენ, ეს პატარა კაცი კი ბრძანებებს აძლევდა! ვინა ხარ, ასეთი გულადი? ჩემი არ გეშინია?
შენი? ჩემი ძალა რომ იცოდე, ამას აღარ მკითხავდი! მაგრამ ტყუილად ლაპარაკი რად გვინდა? მოდი, შევეჯიბროთ. აიღე ქვა, მეც ავიღებ. ვინც ხელს ისე მოუჭერს, რომ ქვას წყალს გამოადენს, ძლიერიც ის ყოფილა!
დევმა დიდი ქვა აიღო და მოუჭირა. ქვა დაიფშვნა, მაგრამ წვეთიც არ გადმოსვლია. ნაცარქექია დაიხარა, თითქოს კენჭს ეძებდა. სინამდვილეში კი კალთიდან ჭყინტი ყველი ამოიღო. მოუჭირა ხელი... და ყველს სითხე წურწურით წამოუვიდა! დევს სუნთქვა შეეკრა. ნაცარქექიამ კი გამარჯვება არ იკმარა და ახალი შეჯიბრი მოიგონა.
ახლა სირბილში ვცადოთ ბედი! შენ იმ ნაპირზე გაიქეცი, მე — ამაზე. ვინც მეტ მტვერს ააყენებს, უკეთესი მორბენალიც ის იქნება!
დევი რიყეზე გაიქცა. ფეხქვეშ ქვები ხრაშუნებდა, მაგრამ მტვერი არსად ჩანდა. ნაცარქექიამ კი გუდას პირი მოუხსნა, სირბილი დაიწყო და ნაცარი აქეთ-იქით მიმოაბნია. ნაპირი ნაცრის ღრუბელში გაეხვია! დევმა იფიქრა, ამ კაცს ვერ მოვერევიო. მდინარე გადმოლახა, დაიხარა და ნაცარქექია მხარზე შეისვა. შუა წყალში რომ შევიდნენ, მორიდებით ჰკითხა: ასეთი ძლიერი ყოფილხარ... მაგრამ რატომ ხარ ამდენად მსუბუქი?
მსუბუქი გგონივარ? მე ისეთი მძიმე ვარ, მიწა ვერ მიძლებს! ზეციდან უხილავი თოკით მიჭერენ. თოკი რომ მოშვებული იყოს, შენც და მეც მდინარის ფსკერზე აღმოვჩნდებოდით.
მაშ, სთხოვე, სულ ცოტათი მოუშვან... მხოლოდ იმდენად, რომ შენი სიმძიმე ვიგრძნო.
ჰეი, ზეცაში! ოდნავ შემიშვით ხელი! ამ ჩვენს მეგობარს ჩემი ნამდვილი სიმძიმის გამოცდა სურს!
ამ სიტყვებთან ერთად ნაცარქექიამ ჩუმად ამოიღო ჩხირი და დევს კისერში მიაჭირა. დევი ტკივილისგან მოიხარა. ეგონა, მთელი ცა მხრებზე ჩამომაწვაო! შეშინებულმა დაიძახა: გეყოფა! ისევ აგწიონ! მეტი აღარ შემიძლია! ნაცარქექიამ ჩხირი მოაშორა და დევმაც შვებით ამოისუნთქა.
ახლა ხომ დარწმუნდი? ამიტომ გეუბნებოდი, ჩემს ძალას ნუ გამოცდი-მეთქი!
მეორე ნაპირზე გავიდნენ. დევმა ძლევამოსილი სტუმარი შინ მიიწვია და ტახტზე დასვა. კერა გააჩაღა, ცომი მოზილა და დიდ კეცში უშველებელი პური ჩადო. მერე ნაცარქექიას მიუბრუნდა: ტყეში სანადიროდ წავალ. შენ პურს მიხედე, არ დაგვეწვასო.
წადი, წადი! პურს მე მივხედავ. შენ მხოლოდ კარგი ვახშამი მოგვიტანე!
დევი წავიდა. პურს ერთი გვერდი რომ დაებრაწა, ნაცარქექიამ გადაბრუნება დაუპირა. მაგრამ კეცი მძიმე აღმოჩნდა. მოქაჩა, მოსწია... კეცი გადმოყირავდა და თვითონ ქვეშ მოჰყვა! წვალობდა, ფეხებს იქნევდა, მაგრამ განძრევა ვერ შეძლო. დევი შინ დაბრუნდა და გაოცდა: აქ როგორ აღმოჩნდი? რამე ხომ არ დაგემართა?
მე რა უნდა დამმართნოდა! მუცელმა შემაწუხა და გასათბობად ცხელი კეცი დავიდე. ახლა უკეთ ვარ. მოდი, ამაცალე, ვახშმის დროც მოსულა!
დევმა კეცი ააცალა. პურიც გამოაცხვეს, ნანადირევიც მოამზადეს და სუფრას შემოუსხდნენ. მაგრამ დევს უცებ ისე ძლიერად დააცემინა, რომ ნაცარქექია ჰაერში აიტაცა! კაცი ჭერის კოჭს ჩაეჭიდა და ზედ ჩამოეკიდა. დევმა ახედა: მანდ რას აკეთებ, სტუმარო?
ამ წვრილ ჯოხს ვიღებ! ჩამოვალ და გასწავლი, სტუმრის წინ ასე რომ აღარ დააცემინო!
დევს შეეშინდა. ჭერის უზარმაზარ კოჭს თვითონ ძლივს ერეოდა, ნაცარქექია კი წვრილ ჯოხს ეძახდა! გადაწყვიტა, ამ კაცისგან შორს ყოფნა მირჩევნიაო. სახლიდან გავარდა და ცხრა მთას იქით გადაიკარგა. ნაცარქექია ფრთხილად ჩამოცოცდა. დევის სახლიც მას დარჩა და მთელი სიმდიდრეც. მაშინ ძმები გაახსენდა, წავიდა და ყველა თავის ახალ სამყოფელში მოიყვანა.
აი, ძმებო, მეც მოვიტანე ოჯახში ჩემი წილი! ეს სახლი და ქონება თქვენთვის დამითმია. ოღონდ პურს ნუღარ დამამადლით... და ნაცრის ქექვასაც ნუ დამიშლით!
ძმები სახლში დასახლდნენ. ნაცარქექიამ კი თავისი ძველი ჩხირი მოძებნა, კერასთან მოკალათდა... და ნაცარს ისევ დაუწყო ქექვა. ჭირი იქა, ლხინი აქა. ქატო იქა, ფქვილი აქა.
ზღაპარი ქართულადუფასოდ
კომბლების მთლელი ბაზარში ძროხის გასაყიდად მიდის. ვაჭრების ხრიკს საკუთარი მოხერხებით პასუხობს — ამ ამბავში სიმართლესა და ეშმაკობას ხშირად უწევთ შეხვედრა.
ზღაპარი ქართულადუფასოდ
სახლში მარილი გამოილია. კაცი ბაზრის გზას ადგება და სიტყვების დამახსოვრებას ცდილობს, მაგრამ ყოველი შეხვედრა სათქმელს უცვლის.
რომელი ზღაპრის მოსმენა გინდა?
გვითხარი მისი სათაური — წერილის გაგზავნაში უფროსს სთხოვე დახმარება.
ჯერ ზღაპრებში მოვძებნოთ
