ზღაპარი ქართულადუფასოდ
კომბლე
კომბლების მთლელი ბაზარში ძროხის გასაყიდად მიდის. ვაჭრების ხრიკს საკუთარი მოხერხებით პასუხობს — ამ ამბავში სიმართლესა და ეშმაკობას ხშირად უწევთ შეხვედრა.
უქნარა შვილი
მოსასმენად დააჭირე „მოსმენას“.

ზუსტი დროითი ნიშნულები მოწოდებული არ არის. სურათები ეპიზოდის ღილაკებით თავად შეცვალე; არჩევა აუდიოს არ ცვლის.
წაიკითხე ეს ეპიზოდი ↓მამა შვილს საკუთარი შრომით მონეტის შოვნას სთხოვს. მოტყუების მცდელობების შემდეგ ვაჟი საქმეს სწავლობს და ნაშრომის ფასს სხვაგვარად ხედავს — ეს „უქნარასგან“ განსხვავებული ამბავია.
ჩანაწერის წყარო: dadu.ge. უფასო მოსმენა არ გულისხმობს ჩანაწერის გავრცელების ნებართვას. გამოყენების შესახებ
თუ საუბარი მოგინდებათ, აირჩიეთ ერთი კითხვა. აქ „სწორი პასუხი“ და ქულები არ არსებობს.
ან დახურეთ ეკრანი: დახატეთ ქაღალდზე ის, რაც წარმოიდგინეთ, ან თქვენი სიტყვებით მოყევით. არაფრის გაგზავნა ან ჩაწერა არ არის საჭირო.
სრული ტექსტი სურათების თემების მიხედვითაა დაჯგუფებული. ყველა ნაწილი აქვე რჩება; აუდიო გვერდს ავტომატურად არ გადაახვევს.

უქნარა შვილი. ერთ პატარა სახლში მოხუცი მამა და მისი ვაჟი ცხოვრობდნენ. მამას შრომაში გაელია წლები, შვილს კი საქმე მუდამ ხვალისთვის გადაჰქონდა. დილას იტყოდა, ჯერ ადრეაო; შუადღეს — ახლა ცხელაო; საღამოს — დღე უკვე დამთავრდაო. მამა ყველაფერს უსიტყვოდ აკეთებდა, მაგრამ ბოლოს ძალა შემოაკლდა. ერთ საღამოს ვაჟს გვერდით მიუჯდა. ქონებას ოდესმე შენ დაგიტოვებ, უთხრა, თუმცა მინდა ვიცოდე, რომ მის მოვლას შეძლებ. ერთი მონეტაც რომ საკუთარი ხელით იშოვო, ბევრ რამეს მიხვდები.

ერთი მონეტის შოვნა რა ძნელი უნდა იყოს? ხვალვე მოგიტან. შენ იფიქრებ, რომ მთელი დღე საქმეებში გავატარე, და ნახავ, როგორ სწრაფად შემიძლია ყველაფრის მოგვარება!

მაგრამ მეორე დილით ბიჭმა სამუშაოს ძებნის ნაცვლად მამის დანაზოგს მიაკითხა. ჩუმად აიღო რამდენიმე მონეტა და მთელი დღე სეირნობაში გაატარა. საღამოს დაბრუნდა, ხელისგული გაშალა და მამას ფული უჩვენა. მოხუცმა მონეტებს დახედა, მერე შვილს და ცივი ბუხრის ნაცარში ჩაყარა. ეს შენი შრომით არ მოგიპოვებიაო, უთხრა. ბიჭმა მხრები აიჩეჩა და გაიცინა. მეორე დღეს იგივე გაიმეორა, ოღონდ სახლში მოსვლამდე ცოტა ირბინა, რომ დაღლილს დამსგავსებოდა. კართან შეჩერდა, სული მოითქვა და მამას ხმამაღლა დაუძახა.

შეხედე, შუბლზე ოფლი როგორ მასხამს! დღეს ნამდვილად ბევრი ვიწვალე. აი, ფულიც მოვიტანე. მაგრამ რატომ მიყურებ ასე? ისევ არ გჯერა? ნუთუ ასე იოლად შემატყვე, რომ საქმე ჯერ არც დამიწყია?

მამამ მონეტები ისევ ნაცარში ჩაყარა. ბიჭს არც ამჯერად დასწყვეტია გული. თუმცა იმ ღამეს დიდხანს ვერ დაიძინა. მიხვდა, მამის მოტყუებას უფრო მეტ დროს ახმარდა, ვიდრე საქმის სწავლას დასჭირდებოდა. დილით სოფელში გავიდა და დახმარება შესთავაზა ყველას, ვისაც რამე ჰქონდა გასაკეთებელი. ერთ ეზოში შეშა დაალაგა, მეორეში წყალი მიიტანა, მებაღეს ნაყოფის კრეფაში დაეხმარა. თავიდან მოუხერხებლად მუშაობდა. ხან კალათა გაუცურდებოდა, ხან საქმეს თავიდან აკეთებდა. მაგრამ ყოველდღე უკეთ გამოსდიოდა. ერთი კვირის შემდეგ ხელისგულზე რამდენიმე პატარა მონეტა ედო. არც ბევრი იყო და არც თვალისმომჭრელი, მაგრამ ბიჭისთვის ახლა სულ სხვანაირად ბრწყინავდა. შინ დაბრუნდა და მამას მიუტანა. მოხუცმა ძველებურად გადაატრიალა ფული და ცივ ნაცარში ჩაუშვა.

მამა, მოიცადე! ეს ისე არ მომიტანია, როგორც მაშინ. ამ მონეტებში მთელი ჩემი კვირაა: დილა, როცა ადგომა მეზარებოდა; კალათა, რომელსაც ძლივს ვწევდი; საქმე, რომელიც სამჯერ თავიდან დავიწყე. ცოტა ფულია, ვიცი, მაგრამ მე ვიშოვე. ნუ დაკარგავ! ახლა ვხვდები, შენი ნაშრომიც ასე ადვილად რატომ არ უნდა გავანიავო.

მოხუცმა გაუღიმა. სწორედ ამის გაგება მინდოდა, შვილო. მონეტები ცივ ნაცარშია, უვნებლად ამოვიღებთ. სხვის ნაშრომს მსუბუქად უყურებდი, საკუთარი კი გულთან ახლოს მიიტანე. შრომის ფასი მხოლოდ ფულში არ იზომება: მასში შენი დრო, მოთმინება და ცოდნაც არისო. ორივემ მონეტები გაწმინდა და მაგიდაზე დააწყო. იმ დღიდან ბიჭი საქმეს აღარ გაურბოდა. დახმარებასაც ითხოვდა, როცა რამე არ იცოდა, და სხვასაც ეხმარებოდა, როცა უკვე შეეძლო. მამამ დანაზოგი მშვიდად ჩააბარა, რადგან იცოდა, შვილს ფულზე ძვირფასი რამ დარჩა — საკუთარი ძალის ნდობა. წლები გავიდა. მოხუცი მამა აღარ იყო, მაგრამ ვაჟს ყოველ სამუშაო დილას მისი კეთილი ღიმილი ახსენდებოდა.
რომელი ზღაპრის მოსმენა გინდა?
გვითხარი მისი სათაური — წერილის გაგზავნაში უფროსს სთხოვე დახმარება.
ჯერ ზღაპრებში მოვძებნოთ